Volkan Karsan [email protected]

Ah Ercan, vah Ercan!!

Yine bir Almanya seyahati, yine bir gurbet yazısı… Ama dikkat bu kez gerçekten samimi bir “Almanya bizi kıskanıyor” yazısına dönüşebilir bu satırlar haber vereyim…

Ama giriş peşrevinde önce bir Kıbrıs anısı… Sonuçta gurbet ellere havaalanlarından gidilmiyor mu? Alman illerine yola çıkarken tayyareye binmeden bu eski anı aklıma geldi… Eski deyince yıllar öncesi anlaşılmasın sadece birkaç ay önceydi…

Ercan Havaalanına evimize dönmek üzere gelmiştik ki, iki kilonun kuruş kuruş hesabının sorulduğu kontuarın önünde sahipsiz bir torba durup durmuyor mu? Serde mesleki deformasyon kaynaklı bir merak da mevcut… Şöyle bir ses yükselttim: Ey cemaat bu torbanın sahibi de kim ola ki?

Kimseden çıt çıkmıyor? Normalde dünyanın her hangi bir tayyare meydanında daha o anda hava yolu görevlisi emniyet güçlerine haber verir ve o bölge anında boşaltılıp, etrafı çevrilir…

Burada mı ne oldu? Kimseden cevap çıkmayınca bendeniz bir kez daha davudi bir sesle, bizden bir kilonun parası gayretkeşçe tahsil etmeye çalışan görevliye dönüp, “Emniyet güçlerine haber verir misiniz? Burada sahipsiz paket var” dedim. Tabii biraz da üst perdeden… Ama bizim görevli hala normal rutini ile meşgul ve eli telefona bile gitmiyor… Sanki paket, bomba ise biz havaya uçacağız o gişenin öbür tarafında sağ kalacak… Hemen üsteledim “Ne zaman haber vermeyi düşünüyorsunuz? Patlayınca mı?” daha da üst perdeden çıktı sesim… Etraf benim üç kuruş fazla kiloya tamah ettiğimi zannediyor ama ben yüzlerce havaalanı deneyimli insan olarak ciddi can derdindeyim… Sonunda üçüncü üstelemem sonucu hazret sanki arkadaşına hal hatır sorar üslubuyla polisi aradı… Sonra da birkaç patlama dakikası daha geçince halim selim bir memur arzı endam etti… Ancak tam da kendinden beklenen bir sükunetle polis amca paketle ilgilenmek ya da o işten anlayan elemana haber vermek yerine beni sakinleştirmeyi tercih etti: “Sinirlenmeyin beyefendi, bağırmayın. şimdi hallederiz…”

Baktım derdimi anlatamayacağım en süratli şekilde patlama menzilinden çıkmaya karar verdim…

Ama ikinci sürpriz güvenlik geçişinde bu kez karşımıza çıktı…

Üstümü başımı soydum, bir pantolon bir kazak ne kemer var, ne saat, ne de telefon ama geçiyorum geçiyorum öten bir şey var… Xray’in başındaki hanım kız, “Şöyle yana geçin arkadaş sizi arasın” dedi… Geçtim eşyalarımı almadan bekliyorum, ama beni arayacak kişi sohbette… Yavaş yavaş giyinmeye, saati kemeri takmaya başladım, “Ben buradayım” dedim… İlgilenen yok… Biz de tabii Taksim’e izinsiz çukur kazıp haber yapan nesilden geliyoruz… Ben de kendi kendime “Üzerimde patlayıcı madde varmış gibi düşün, yürümeye devam et” dedim. Ne arkamdan bakan, ne seslenen, ne “Hemşerim nereye bakalım” diyen var… Ufak ufak uçağa kadar gittim… Kazara patlayıcı taşıyor olsam Ercan – Sabiha Gökçen seferi yapan o uçak radardan kaybolabilirdi…

Peki Almanya acı vatan yolculuğunda neler mi oldu? Hayat pahalılığı konusu nedir? Gerçekten kıskanılıyor muyuz? Orada da bir polis hikayesinden başlayıp anlatmaya devam ama bir sonraki yazıda…

Klasik sloganı da yazmıyorum ki, gelecek yazıyı heyecanla bekleyin…

Dipnot:

UNUTMAYIN… Bu dünyayı torunlarımızdan ödünç aldık. BUGÜN ÇEVRE, DÜNYA BARIŞI, HAK, ADALET İÇİN VE CEHALETE KARŞI BİR ŞEYLER YAPMIŞ OLMANIZI DİLİYORUM.