Özkök'ü dayaktan kim nasıl kurtardı?

Cumhuriyet kadınlarına…
Usta kalem Bekir Coşkun “Başın Öne Eğilmesin” adlı yeni kitabını onlara ithaf etti.
Bilgi Yayınevi etiketiyle piyasaya çıkan kitap, Türk medyasının son yıllarda yaşadığı dönüşümün çıplak bir fotoğrafını çekiyor.
Coşkun’un yaşadıklarını okurken, “orada olsaydım da olayların akışını değiştirebilseydim” isteği uyanıyor içinizde sık sık.
Ama…
Aması Bekir Coşkun’un satırlarında…

Bekir Coşkun, Hürriyet’ten ayrılışından, Habertürk’ten kovuluşuna ve Cumhuriyet’e geçişine kadar yaşadıklarını, bilinmeyenleriyle bu kitapta anlattı.
Her sayfasında çok çarpıcı olayların anlatıldığı kitaptan bazı bölümleri Odatv okurları için yayınlıyoruz…

ERTUĞRUL ÖZKÖK DÖVÜLMEKTEN KURTULDU

Ertuğrul Özkök Umre’ye gitmesinden bir süre sonra, eşi Tansu Özkök’le birlikte Cunda’ya gider. Bekir Coşkun ve eşi Andree Coşkun, Özkök çiftini bir restorana götürmeyi düşünürler. Ve bakın orada neler olduğunu, Bekir Coşkun nasıl anlatıyor:

“(…) Akşam onları Cunda’nın ünlü restoranlarından Bay Nihat’a götürmeye karar verdik.
Ama bir sorun vardı: Andree’ye “Emin’i kovup umreye gittiği için okurlar bunu rahatsız edebilirler. Emin’in ayakta alkışlandığı yere Ertuğrul’u götürmek bir delilik… Ya birisi kalkık bir yumruk atarsa, ev sahibi olarak ben ne yaparım?..” dedim.
Andree “Haklısın, çok zor durumda kalırsın. Sen de okuru dövecek değilsin herhalde” diye endişeme katıldı.
Bir ara “Onu köfteci Ömer’e görürelim” fikri geldi…
Sonunda her şeyi göze alarak yola çıktık. Restorana girdiğimizde oturacağım deniz kenarındaki masayı gösterdiler. Ben masaya bakmadım bile, etrafındaki masalara baktım… İşte ilk masa; kendi halinde bir aile, tehlikesiz… Öte yandaki masada bir grup genç var ama gülümseyerek selamlaştık, öyle Ertuğrul’u dövecek halleri yok… Bu yandaki masada oturanlar Ertuğrul’a selam bile verdiler… Öte taraftakinde güzel bir kadın oturuyor, orta yaşlarda ama karşısındaki belli ki kaptığı bir çıtır 20’lik oğlan…
Tehlike yok gibiydi…
Oturduk, şarapları seçip söyledi Ertuğrul, sohbete daldık ki… Bir anda duvarın öte yanında, komşu restoranda oturan kara keçi sakallı, saçları dik dik, kızgın suratlı adam gözüme takıldı… Devamlı Ertuğrul’u gösteriyor, sonra bir hamle hucüm etmek istiyor, masadakiler beline sarılıp tutuyorlardı.
Dünyam karardı… Belli etmemeye çalıştım ama kekelemeye başlamıştım…
Adam yumruklarını sıkıp sallıyordu, hemen bir metrelik duvarın arkasında… Bir zıplayışta duvarı aşabilir, hatta aşmadan da yumruk yetiştirebilirdi. Ertuğrul her şeyden habersiz konuşuyordu. Ben perişandım. Lokmalar boğazımdan geçmiyordu. Kendi kendime savunma planları yapıyordum:
Atlarsa sağ ayağımı kaldırıp savururken, sol elimle de ekmek sepetini Ertuğrul ile aralarına atacaktım. Bunu iyi yapmazsam, bu da Ertuğrul’un arada kalıp iki misli dayak yemesi demekti.
Keçi sakallı bir ara masadaki dört kişinin elinden kurtuldu. Ama yanında oturan (muhtemelen karısı) adeta uçarak tuttu onu…
Bu defalarca sürdü…
Bir an yan masada oturan, muhtemelen Ertuğrul’un hayranı ve olanların farkında olan güzel kadın, keçi sakallıya “kene” diye bağırdı…
Keçi sakallı daha çok kızdı…
Ve beline kadar duvarı aştı…
Ertuğrul arkasını dönünce kırk santim mesafede burun buruna geldiler. Keçi sakallı hiddetle parmağını sallayıp “Sizzzzzz…” dedi ki, ben bunun arkasından yumruk gelmesini beklemeye başladım…
Ekmek sepetini aradım, garson götürmüştü…
O an Ertuğrul keçi sakallıya, “bir defa sen kötü bir şarap içiyorsun” dedi…
Keçi sakallı o an donup kaldı sanki… “Niye kötüymüş?” diyerek dönüp şarabına baktı:
“Bu kütü mü?..”
Ertuğrul:
“En kötüsü…”
Keçi: “İyisi nasıl oluyormuş?”
“Bir defa…”
Ve biraz sonra; Ertuğrul ona iyi şarabı anlatıyor, o ise “Peki Ertuğrul Abi, bir de şey diye bir şarap var” diyerek eklemeler yapıyordu. Öpüşerek ayrıldılarsa da adam peşinden “Ertuğrul Abi, sana bak çok güzel bir mesaj göndereceğim, mutlaka oku…” diye bağırıyordu.
O gece Ertuğrul Özkök’ün büyük adam olduğuna karar verdim.
Zor durumları lehine çevirmesini bilen, sinirleri çelik gibi sağlam, vaziyeti anında kavrayan ve en tehlikeli düşmanlarını dövmeden paketleyen üstün bir yetenekti o… (…)” (S. 42-44 )

AYDIN DOĞAN: TASFİYE LİSTESİ GELDİ

Bekir Coşkun, uzun süre tartışılan “medyada tasfiye listesini” de Aydın Doğan’ın ağzından duyduğunu kitabında açıklıyor:

“(…) Patron Aydın Doğan Ankara’daydı. Odamda yazımı yazarken dışarıda bir koşuşturma oldu. Sekreterim Leyla, “Aydın Bey yanınıza geliyor” dedi. Hemen arkasında Enis Berberoğlu vardı. Aydın Doğan’ı odama sokup kapıyı çekti.
Aydın Doğan sıkıntılı ve üzgündü.
Çok kötü şeyler olduğunu hemen anladım. Sigarayı bırakmıştı, bana “Kendine bir sigara yak” dedi.
Tüm bunlar kötü işaretlerdi. “Senin şerefine güvenerek, aramızda kalsın bu konuşmalar” diyerek söze başladı.
Zaten dışarısını ilgilendiren ekstra önemli şeyler değildi söyledikleri. Bir büyük medya kuruluşunun sahibi patron, ülkeyi giderek istila eden siyasi iktidarın baskısından bıkmış ve bezmişti.
Aydın Bey’e bir ara “Size tasfiye edileceklerin listesi geldi mi?” diye sordum. “Geldi” dedi.
Listede ikinci sırada ben vardım, üçüncü sırada Oktay Ekşi…
Anladım ki Cumhuriyet’in tüm kurumlarını istila etmek isteyen iktidar “boğma telini boynuna dolamıştı” patronun.
Anladım ki çakallar bir sarı inek daha istiyorlar.
O zaman istifa etmeyi düşünmeye başladım.
Ve oturup “birisini asacaklar” başlıklı bir yazı yazdım, mutsuz, keyifsiz, kara düşünceler içinde… Hürriyet’te sondan ikinci yazımdı o. (…)” (S. 48-49)

BEKİR COŞKUN’UN İPİNİ ÇEKİYORLAR

Bekir Coşkun Hürriyet’ten ayrılmış ve Habertürk’e geçmişti. Coşkun, “Fatih Altaylı imzayı attığımda ağladı” diyor o anı anlatırken.
Aradan yaklaşık bir yıl geçmişti ve bir gün…

“(…) Rastlantı sonucu yönetim kademesinden birisi ağzından kaçırdı ve ben öğrendim: İktidar, yazılarımdan rahatsızdı. Bunu açıkça dile getirmişlerdi. İşin ilginç yanı tıpkı Aydın Doğan’a bir şekilde gönderdikleri gibi bunlara da bir liste gelmişti.
Bu listeleri tabi ki Başbakan oturup yazmıyordu. Ama onun ve cemaatin adamları rahatsızlığı bir şekilde gazetelerin- televizyonların yöneticilerine aktarıyorlardı. En çok yakındıklarından başlayınca, bir liste ortaya çıkıyordu. Eğer patronlar gereğini yapmıyorlarsa, işte o zaman Tayyip Erdoğan çıktığı kürsüde (medya tarihine geçecek) şu sözleri söylüyordu patronlara:

”… Ben mi aldım onları işe… Sen aldıysan, maaşını sen veriyorsan, gerekeni yap… Sonra gelip benim kapıma ağlama… “

Yeterince açık değil mi?..
Ben birinci sıradaydım.
Hepimiz gerçeği biliyorduk ama bilmezlikten geliyorduk. Sadece içimizde bir huzursuzluk, bir bezginlik, bir mutsuzluk vardı.
Hani şeker hastalığı gibi…
Çevreme “Bu iş uzun sürmeyecek” demeye başlamıştım. (…)” (S. 91-92)

REFERANDUMA KADAR YAZMA

“ (…) Çok eski gazeteci bir arkadaşım aradı. Hangi iktidar gelirse gelsin iyi ilişki kuran, patronlarla dostluğu olan birisiydi. Adını saklayacağıma söz aldıktan sonra, “Senin ipini çekiyorlar, haberin olsun” dedi.
“Niçin?”
“Sebebini bilmiyorum ama patronumuz Turgay Bey Ankara’ya giderek Başbakan ile görüşmüş perşembe günü. O görüşmede senden söz edilmiş. Başbakan ‘Senin gazetenden bana devamlı küfür geliyor’ demiş. Daha sonra ne konuşuldu bilmiyorum. Ama Ciner ona seni göndereceğini söylemiş. Bunu birinci ağızdan ama tamı tamına birinci ağızdan aktarıyorum.”
Birinci ağız?..
Ya Başbakan, ya patron… (…)” (S. 97-98)

Ve Bekir Coşkun için Habertürk’te sona yaklaşılmıştı. 12 Eylül referandumuna birkaç gün kala Habertürk Gazetesi Genel Yayın Yönetmen Yardımcısı Doğan Satmış, Bekir Coşkun’u aradı ve dedi ki:

“(…) Sesi kötüydü eski arkadaşımın. “Sana bir şey söyleyeceğim aramızda kalsın” dedi.
Kötü bir şey olduğunu anladım:
“Ne oldu?..”
“Referanduma kadar yazı yazma istersen...”
“Nereden çıktı bu, kim istiyor?..”
“Zaten sen de yıllık iznini istemiştin, üç gününü kullan bu arada…”
Anlatmaya çalıştım:
“İyi ama ben izin istediğimde referanduma bir buçuk ay vardı… Referanduma üç gün kala ‘izin’ dersek, okurlar ‘sırası mı şimdi’ demezler mi?.. Ben o zaman patronda rahatsızlık hissedince ‘isterseniz yıllık izne ayrılayım, siz de düşünün ben de’ demiştim. Şimdi mi aklına geldi yönetimin izin yapmam…”
Doğan, yalan söylemeyi, beceremiyordu aslında…
Benim anladığım yukarısı istiyordu bunu…
Yani patron…
Telefonu kapattım…
Bir anda sinirlenip ahizeyi fırlattım. Misafirlere aldırmadan, “Gazetecilik değil soytarılık bizimkisi. Dünyanın neresinde var böyle biraz yaz, biraz yazma… Kendimden de utanıyorum, mesleğimden de” diye bağırmaya başladım.
Plajdakiler bile duymuştu sesimi. Bana ilk sinyali veren gazeteci arkadaşımı aradım hemen, “söylediklerin doğru çıkıyor” dedim. Gülüp, “Sana söylemiştim, tabi ki doğruydu…Sana birinci ağızdan duyduğumu söylemiştim. İpi boynuna taktılar. Sandalyeye tekmeyi vurmak için referandum sonuçlarını bekleyecekler. Eğer ‘Hayır’ çıkarsa belki biraz daha kurtarırsın. Yok eğer ‘Evet’ çıkarsa sallandın gittin” dedi.
Ertesi gün köşemde “Bekir Coşkun rahatsızlığı nedeniyle yazısını yazamamıştır” duyurusu çıktı.
Birçok ”Geçmiş olsun” telefonu aldık akşama kadar.
Çok yakınlarıma tabi ki doğrusunu anlatıyordum. Ama bir yandan kurum içi sırrı dışarı vermemek, bir yandan bir baskıyı gizlemek gibi iki ahlaki değer arasında, açıkça berbat durumda kalakalmıştım.(…)” (S. 99- 101)

SADECE BİR KOVULMA HİKAYESİ DEĞİL

Evet, Bekir Coşkun’un kitabından bazı bölümler bunlar. Ama daha fazlası ve ayrıntıları için “Başın Öne Eğilmesin”i okumanız gerek.
Okurlarımız biliyor; Coşkun’un Habertürk’ten kovulmasından, Cumhuriyet’e geçiş sürecine kadar en doğru bilgileri, birebir kendisiyle yaptığımız görüşmelerle bu sayfalara taşıdık. Usta kalem de kitabında sık sık Odatv’ye atıfta bulunuyor.

Son sözü yine Bekir Coşkun’a bırakalım:

“Bu kitap, sadece bir kovulma hikâyesi değildir. Mustafa Kemal ve arkadaşlarının kurduğu, Laik Türkiye Cumhuriyeti'nin teokratik devlete dönüşmesinin... Dini sermaye yapmış siyasetçiler ve Cumhuriyet'ten intikam almak isteyen tarikatların elinde çağdaşlık yolundan sapma öyküsünün küçük bir parçasıdır...”

Barış Pehlivan
Odatv.com