İstanbul da Londra gibi olabilir

Ali Kemal Kurtuluş Savaşı’na karşı çıktı linç edildi. Oglu soyadini degistirdi Boris oldu. Buyrun burdan yakin; 1869’DA doğan gazeteci, yazar ve politikacı Ali Kemal, Paris Siyasal Bilgiler Yüksekokulu’ndan mezun olduktan sonra Jön Türkler’e katıldı Türkiye’ye döndükten sonra patlayan 31 Mart olaylarından sonra İngiltere’ye kaçtı. 1909’da Winifred Brun ile evliliğinden Osman Wilfred Kemal adlı bir oğlu oldu. Karısı doğumdan kısa bir süre sonra ölünce, Ali Kemal, oğlu ve kayınvalidesi ile bir süre Londra’da yaşadıktan sonra 1912’de İstanbul’a döndü. 1919’da Damat Ferid Paşa kabinesinde Dahiliye Nazırı (İçişleri Bakanı) oldu. Kurtuluş Savaşı’na karşı çıktı. Atatürk’e suikast girişiminden tutuklandı. Ankara’ya yargılanmak için götürülürken 1922’de linç edildi. Oğlu Osman Kemal, babasının ölümünün ardından soyadını Johnson olarak değiştirdi. Boris Johnson Osman Kemal’in torunlarından...

Lord'un sözünü duymaktan bahseden muhabire de; Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde 1922'de yaptığı tarihî konuşmadan bir alıntı sunuyorum: Efendiler, Avrupa’nın bütün ilerlemesine yükselmesine ve medenileşmesine karşılık Türkiye tam tersine gerilemiş ve düşüş vadisine yuvarlanadurmuştur. Artık vaziyeti düzeltmek için mutlaka Avrupa’dan nasihat almak, bütün işleri Avrupa’nın emellerine göre uygun yapmak, yürümek, bütün dersleri Avrupa’dan almak gibi bir takım zihniyetler belirdi. Halbuki, hangi istiklal vardır ki ecnebilerin nasihatiyle, ecnebilerin planlarıyla yükseltilebilsin? Tarih böyle bir hadiseyi kaydetmemiştir. Tarihte, böyle bir olay yaratmaya kalkışanlar, zehirli sonuçlarla karşılaşmışlardır. İşte Türkiye de, bu yanlış zihniyetle sakat olan bazı yöneticiler yüzünden, her saat, her gün, her yüzyıl, biraz daha çok gerilemiş, daha çok düşmüştür. Hepiniz bilirsiniz ki, Avrupa’nın en önemli devletleri, Türkiye’nin zararıyla, Türkiye’nin gerilemesiyle ortaya çıkmışlardır. Bugün bütün dünyayı etkileyen, milletimizin hayatını ve ülkemizi tehdit altında bulunduran, en güçlü gelişmeler, Türkiye’nin zararıyla gerçekleşmiştir. Eğer güçlü bir Türkiye varlığını sürdürseydi, denebilir ki İngiltere’nin bugünkü siyaseti var olmayacaktı. Türkiye, Viyana’dan sonra Peşte ve Belgrat’ta yenilmeseydi, Avusturya/Macaristan siyasetinin sözü edilmeyecekti. Fransa, İtalya, Almanya da, aynı kaynaktan esinlenerek hayat ve siyasetlerini geliştirmişler ve güçlendirmişlerdir. Bir şeyin zararıyla, bir şeyin yok olmasıyla yükselen şeyler, elbette, o şeylerden zarar görmüş olanı alçaltır. Gerçekten de Avrupa’nın bütün ilerlemesine, yükselmesine ve uygarlaşmasına karşılık, Türkiye gerilemiş, düştükçe düşmüştür. Türkiye’yi yok etmeye girişenler, Türkiye’nin ortadan kaldırılmasında çıkar ve hayat görenler, zararlı olmaktan çıkmışlar, aralarında çıkarları paylaşarak, birleşmiş ve ittifak etmişlerdir. Ve bunun sonucu olarak, birçok zekâlar, duygular, düşünceler, Türkiye’nin yok edilmesi noktasında yoğunlaştırılmıştır. Ve bu yoğunlaşma, yüzyıllar geçtikçe oluşan kuşaklarda, adeta tahrip edici bir gelenek biçimine dönüşmüştür. Ve bu geleneğin, Türkiye’nin hayatına ve varlığına aralıksız uygulanması sonucunda, nihayet Türkiye’yi ıslah etmek, Türkiye’yi uygarlaştırmak gibi birtakım bahanelerle, Türkiye’nin iç hayatına, iç yönetimine işlemiş ve sızmışlardır. Böyle elverişli bir zemin hazırlamak güç ve kuvvetini elde etmişlerdir. Bu düşüş, bu alçalış, yalnız maddi şeylerde olsaydı, hiçbir önemi yoktu. Ne yazık ki Türkiye ve Türk halkı, ahlâk bakımından da düşüyor. Durum incelenirse görülür ki, Türkiye Doğu maneviyatıyla sona eren bir yol üzerinde bulunuyordu. Doğu’yla Batı’nın birleştiği yerde bulunduğumuz, Batı’ya yaklaştığımızı zannettiğimiz takdirde, asıl mayamız olan Doğu maneviyatından tamamıyla soyutlanıyoruz. Hiç şüphesizdir ki bundan, bu büyük memleketi, bu milleti, çöküntü ve yok olma çıkmazına itmekten başka, bir sonuç beklenemez. Bu düşüşün çıkış noktası korkuyla, aczle başlamıştır. Türkiye’nin, Türk halkının nasılsa başına geçmiş olan birtakım insanlar, galip düşmanlar karşısında, susmaya mahkûmmuş gibi, Türkiye’yi âtıl ve çekingen bir halde tutuyorlardı. Memleketin ve milletin çıkarlarının gerektiğini yapmakta korkak ve mütereddit idiler. Türkiye’de fikir adamları, âdetâ kendi kendilerine hakaret ediyorlardı. Diyorlardı ki: ‘Biz adam değiliz ve olamayız. Kendi kendimize adam olmamıza ihtimal yoktur.’ Bizim canımızı, tarihimizi, varlığımızı bize düşman olan, düşman olduğundan hiç şüphe edilmeyen Avrupalılara, kayıtsız şartsız bırakmak istiyorlardı. ‘Onlar bizi idare etsin’ diyorlardı.

Artik fiziki mekanlarin bir önemi yok. Hersey elektronik ortamda 24 saat bazinda yürüyor. Londra'nin da finans merkezi olarak bir önemi yok artik. Merkez Bankalari bagimsizlik sembolüdür. Baskentte olur. 1932'ye kadar Osmanli Bankasi'nin patronu olarak paramizi siz bastiniz. Niyetiniz o günlere dönmek mi.

Finans merkezi City Belediye Baskani oldum diye finansci kesildi. Vatikana belediye baskani olsaydi Diyanet'i Istanbul'a tasiyin diyecekti herhalde.

Burasi Türkiye, British Commonwealth degil Lord Efendi. Kendine gel. Lordun dogumu Kenya, Ilkokul Kibris, Üniversite Güney Afrika. Amcam sömürge kültürüne alismis ya akil veriyor. Londra Merkez Bankasi Iskocya'ya tasinsin desen seni hain ilan eder.

Ankara'dan Istanbul'a gelmeliymis. Yok ya. Emrin olur. Bu ne saygisizlik. Sana ne. Londra'nin City bölgesinin belediye baskani bizim ic islerimize karisiyor.