Bu ülkede hala umut var mı?

Ahmet Hakan dün köşesinde iki anket sonucu yayınlamış ve Referandum'da "Evet" oylarının açık ara önde gittiğini söylemişti. Ertuğrul Özkök bugün köşesinden cevap verdi. İşte o ilginç yazı... Yüzde 43'te hala bu cesaret varsa ŞİMDİ düşünün. Kendinizi “onun yerine” koyun. Bir kasabada veya küçük şehirde yaşıyorsunuz. Kasabanın lisesinde öğretmensiniz. Veya bir bakkal dükkanınız var. Esnafsınız. Ne bileyim, dişinizle tırnağınızla küçük bir KOBİ kurmuşsunuz. Veya ev kadınısınız. Eşiniz memur. Bir sabah telefonunuz çalıyor. Karşınızda bir adam veya bir kadın. Soruyor: “Referandumda evet mi diyeceksiniz yoksa hayır mı?” Arkasından ikinci soru: “Bugün seçim olsa kime oy verirsiniz?” 100 bin dolarlık “Hayat memat sorusu.” Ne cevap verirsiniz? “Evet mi” yoksa “Hayır mı?” * * * “Evet” diyecekseniz hiç mesele yok. Ya “Hayır” diyecekseniz? Şöyle küçük bir hesap yapmaz mısınız? İlkokula yeni başlamış iki çocuğunuz gözünüzün içine bakıyor. Siz veya karınız fark etmez, nasılsa tek maaşa talim durumundasınız. Tırnaklarınızla kurduğunuz KOBİ orada. Koskoca Aydın Doğan’a 5 milyar yazmışlar, size 100 bin yazsalar? Hayatınız kararır. Ya sicil? Terfi zamanı önünüze konacak olan sicil? Telefondaki kadın veya erkek, neyin nesidir; kimin fesidir bilmiyorsunuz. Kimbilir belki de yeni derin devletin ajanı. Korku imparatorluğu kapınızda. Koskoca bir medya arsenali her gün “Hayır” diyecek insanları “darbecilikle”, “faşistlikle”, “askercilikle” suçluyor. Gözünüzün önünde Ergenekon davası. Koskoca Tuncay Özkan 700 gündür içerde. Koskoca Mehmet Haberal hakkını bile soramıyor. Koskoca generaller savcıların önünde boyunları bükük kuyruk yapmışlar. Senin o küçücük memur kocana mı kaldı dünyayı kurtarmak. Uçan kuşun telefonu dinleniyor. Herkesin yatak odası BBG evine döndürülmüş. Mahremiyet terörü herkesin sırtında boza pişiriyor. Ve telefonun ucundaki kişi soruyor: “Kime oy vereceksin?” Hadi bakalım “CHP’ye” veya “MHP’ye” de. Sıkıyorsa de. * * * Siyasetten anlamam. Referandumda evet çıkacakmış, hayır çıkacakmış umurumda bile değil. Ama bu referandumdan demokrasi çıkmasını bekleyecek kadar da saf ve enayi de değilim... Ama telefonla aranan o küçük memur var ya, o beni çok ilgilendiriyor. Kendimi onun yerine koyuyorum. Ben gerçek fikrimi söylemeye korkardım. “Git kardeşim işine” desem, onu bile sicilime işleyecekler, işyerimi Maliyeciler basacak diye korkardım. Hesabım varsa oy sandığına bırakırdım. * * * CHP’nin oyları geriliyormuş. Olabilir de olmayabilir de... Ben iyi bir tahminci değilim. Halkın bir bölümünün ne düşündüğünü hiç bilmem; bilemem. Benim mahallede “Hayır” derler, ama öteki derin Türkiye ne derler hiç bilmem. Ama böyle bir günde anketçi telefonun ucundan sorsa; kapımı çalsa, yolda karşıma çıksa şüphelenirim. Korku imparatorluğunda kim kimin, neyin nesidir kimse bilemez. Neme lazım derim. Fakaat... Bu ülkede bütün bunlara rağmen hala halkın yüzde 30’u ben “CHP’ye oy veririm”, yüzde 13’ü “Ben MHP’ye oy veririm” deme cesaretine sahipse. Halkın yüzde 43’ü hala bu korku imparatorluğuna böyle meydan okuyorsa. Söyleyeceğim tek şey vardır: “Helal olsun size...” Demek ki bu ülkede hala umut varmış...