Gazeteci Yavuz Semerci, Reklamcılar Derneği Başkanı Yiğit Şardan'ın reklam dağıtımında haksızlık yaptığını belirterek, "Şardan tipi reklamcılık neden bitmeli?" adlı bir yazı dizisi kaleme aldı. Şardan, kişilik haklarına saldırı olduğu gerekçesiyle dava açtı. Mahkeme, ders gibi bir kararla Şardan'ın tazminat talebini reddetti. Şirketlerden aldığı reklamları kendi medya dağıtım şirketine bağlı mecralara aktarmakla suçlanan Yiğit Şardan, iddiaları belgeleriyle ortaya koyan gazeteci Yavuz Semerci hakkında açtığı davayı kaybetti. İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi, Semerci tarafından yayımlanan yazı dizisinde eleştirel bir yaklaşımın kaleme alındığına ve kişilik haklarına saldırı bulunmadığına hükmetti. Gazeteci Yavuz Semerci, davaya konu olan yazı dizisinde Yiğit Şardan'ın kurduğu pazarlama şirketi ile reklam verenlerden reklam aldığını, bu reklamları ise kendi medya dağıtım şirketine bağlı yayın organlarına vererek bir haksız kazanç ortamı oluştuğunu aktarmıştı. Semerci, Yiğit Şardan'ın şirketi tarafından Gazete Habertürk için hazırlanan reklam kampanyasının, geçmişte Gazeteport için hazırlanan tanıtımdan çalındığını delilleriyle ortaya koymuştu. Semerci aynı yazıda Şardan'ın reklam sektöründe meydana getirdiği iş hacmi nedeniyle birçok mecranın bu ekibin kendilerine dayattığı modelle çalışmak zorunda kaldığını savunmuştu. Şardan, üç gün süren yazı dizisi sebebiyle 13. Asliye Ticaret Mahkemesi'nde Yavuz Semerci'ye dava açtı. Ancak beklemediği bir sonuçla karşılaştı. BASIN ÖZGÜRLÜĞÜNE VURGU Gazeteport'un haberine göre 13. Asliye Ticaret Mahkemesi, Semerci'nin yazdığı yazı nedeniyle kendilerini küçük düşürdüğünü, hakaret ve iftira ettiğini ileri süren Şardan'ın tazminat talebini reddetti. Mahkeme kararında toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi için basının özgürce yayın yapmasının anayasal güvence altına alındığı belirtildi. Ardından şu yorum yapıldı: "Yazılan yazılar bütün olarak değerlendirildiğinde, dava konusu edilen köşe yazıları güncel olup, yayınlanmasında kamu yararı bulunmaktadır. Hal böyle olunca aktarılması, resimlendirilmesi ve olaya katılanlar ve olayın niteliği ile ilgili bilgi verilmesi imkanlarını da kapsar. Gerçeklik, somut gerçeğe değil, olayın haberin verildiği andaki beliriş biçimine uygunluk şeklinde algılanmalıdır. Verilen bir haberin gerçeğe aykırı oluşu her halükarda sorumluluğu gerektirmez. Eğer bir haberin gerçeğe aykırı şekilde verilmesi olgusunun oluşmasında haberi olan gazeteci ile haberi yayınlayan gazetenin bir kusuru söz konusu değil ise, o takdirde tazminat lazım gelmez. Çünkü gazete ve gazetecinin sorumluluğu kusura dayanan bir sorumluluktur." Mahkeme, bu genel açıklamalar ışığında dava konusunda şu hükme vardı: "Davalı Yavuz Semerci tarafından yayımlanan yazı dizisinde davacı şirketin reklam faaliyetleri ile ilgili eleştirisel bir yaklaşımı kaleme aldığı, söz konusu yazı dizisinde ele alınan konuların haber değeri olduğu, davacı şirket ile haksız rekabet teşkil edecek bir faaliyetten söz edilemeyeceği, tamamen davacı şirket aracılığı ile yayınlanan reklamların yayınlanma şekline yönelik eleştirel görüşlerin ifade edildiği, yazı bir bütün olarak ele alındığında davacı şirketin kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği gibi davacı şirket ile haksız rekabeti çağrıştıracak nitelikte bir yayın ve haber olmadığı anlaşıldığından, davanın reddine karar verilmiştir." ZAMAN